Προβολή 4/2/2017



Ένα βράδυ σε ένα μπαρ ένας φίλος μιλάει στον σκηνοθέτη, Ari Folman, για ένα επαναλαμβανόμενο όνειρό του στο οποίο τον άντρα τον κυνηγάνε 26 άγρια σκυλιά. Το όνειρο συνδεδεμένο με την εισβολή του Ισραηλινού στρατού στο Λίβανο το 1982. Ο Folman συνειδητοποιεί ότι δεν έχει καμία ανάμνηση της θητείας του στο Λίβανο εκείνη την περίοδο όταν ήταν μόλις 19 χρονών. Έτσι ξεκινάει η προσπάθεια του να ενώσει τα κομμάτια της ιστορίας μιλώντας με παλιούς του φίλους που πολέμησαν παρέα. Παράλληλα ο Folman μιλάει και σε ένα φίλο του ψυχολόγο ο οποίος λειτουργεί ως ηθική πυξίδα στην πορεία του σκηνοθέτη να βρει τις χαμένες του αναμνήσεις και ίσως ακόμα τη λύτρωση.
Η ταινία άκρως προσωπική καθώς και πολιτική καταργεί τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και animation. Ο Folman αποτυπώνει αναμνήσεις, παραισθήσεις, παρόν και παρελθόν μέσω της δομής ενός κανονικού ντοκιμαντέρ με εικόνες ζωγραφισμένες στο χέρι επί 4 μήνες. Με περιορισμένο budget αλλά εμμονή για λεπτομέρεια και λίγους συνεργάτες δίνει με το δικό του τρόπο τα γεγονότα. Το Waltz with Bashir προσπαθεί να δώσει τη σφαγή χιλιάδων πολίτων αυτή τη φορά από την μεριά των Ισραηλινών που υπηρέτησαν. Οι Παλαιστίνιοι είναι ανώνυμοι, θύματα γεμάτα πόνο, δεν μιλάνε-μόνο κλαίνε και οδύρονται, συχνά τους βλέπουμε να γίνονται κομμάτια από τις εκρήξεις ή ως πτώματα στην άκρη του δρόμου. Επίσης όμως βλέπουμε την σύγχυση, την αγωνία, την ανθρωποποίηση των Ισραηλινών στρατιωτών αλλά και των πιο γερασμένων πλέον εαυτών τους. Οι θηριωδίες που πραγματοποιήθηκαν άλλωστε κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι και ο λόγος των καταπιεσμένων αναμνήσεων του σκηνοθέτη.
Για τα πραγματικά πλάνα στο τέλος της ταινίας ο σκηνοθέτης σχολιάζει: «Δεν ήθελα ο θεατής να βγει από τη αίθουσα και να νομίζει ότι ήταν απλά μια καλή αντιπολεμική ταινία με καλό σχέδιο και μουσική. Ήθελα να το ξεκαθαρίσω ότι η σφαγή έγινε – περισσότεροι από 3000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν κυρίως παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι.» 

Ιστορικά: Η εισβολή είχε αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του ισραηλινού πρέσβη στις Η.Π.Α Σλόμο Αργκόβ από την εξτρεμιστική παλαιστινιακή οργάνωση του Αμπού Νιντάλ, η πραγματική όμως αιτία υπήρξε η εκκαθάριση των βάσεων της Ο.Α.Π που βρίσκονταν στο έδαφος του Λιβάνου. Ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο Λίβανο στις 7 Ιουνίου 1982. Στη σύρραξη ενεπλάκησαν και δυνάμεις της Συρίας η οποία είχε αναλάβει την προστασία του Λιβάνου και η αμερικανική κυβέρνηση ενθάρρυνε και εξόπλιζε την ισραηλινή επίθεση. Μετά από σκληρότατες μάχες και μεγάλης έντασης αντίσταση, μαχόμενο εναντίον των λιβανέζικων δυνάμεων, των παλαιστίνιων προσφύγων και των συριακών ενισχύσεων, το Ισραήλ κατέλαβε το νότιο Λίβανο.

Φιλμογραφία (ως σκηνοθέτης)
Sha'anan Si (1991, short documentary, with Ori Sivan)
Saint Clara (1996, with Ori Sivan)
Made in Israel (2001)
Waltz with Bashir (2008)
The Congress (2013)
Anne Frank (TBA)

Προβολή 28/1/2017




Αυτό το Σάββατο συνεχίζεται το αφιέρωμα σε ταινίες animation με την την ταινία The Prophet.
Η ταινία κινουμένων σχεδίων The Prophet, του Roger Allers ζωντανεύει με ποικιλόμορφο και ευφάνταστο τρόπο το πιο δημοφιλές έργο του Λιβανέζου συγγραφέα και ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν, το οποίο ξεδιπλώνει μια σύνθεση είκοσι έξι ποιητικών στοχασμών γύρω από την αγάπη, όπως αυτή εκδηλώνεται με την δύναμη της πνευματικής της διάστασης και την ανθρώπινη επικοινωνία που καθορίζεται από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.Κάθε ποίημα και διαφορετική τεχνοτροπία animation, είτε με τη χρήση υπολογιστή, είτε χειροποίτητα καθώς οι σκηνοθέτες που συμβάλλουν στο εγχείρημα είναι η Νίνα Πάλεϊ («Sita Sings the Blues»), ο Ζοάν Σφαρ («The Rabbi's Cat»), ο Τομ Μουρ (υποψηφιότητα για Οσκαρ για το «Secret of Kells»), ο θρυλικός Μπιλ Πλίμπτον, ο Μοχάμεντ Σαέντ Χαρίμπ («Freej»), η Τζόαν Γκρατς («Mona Lisa Descending a Staircase»), ο Μισάλ Σότσα («Chick») και οι Πολ και Γκετάν Μπρίτζι («Fantasia 2000»), όλοι υπό την επίβλεψη του σκηνοθέτη του «The Lion King», Ρότζερ Αλερς. Αφηγητής της ταινίας είναι ο Λίαμ Νίσον, ενώ επίσης δανείζουν τις φωνές τους οι Τζον Κραζίνσκι, Σάλμα Χάγιεκ και Κουαβενζανέ Γουόλις. Τη μουσική υπογράφει ο Γκάμπριελ Γιάρεντ, ενώ πρωτότυπα κομμάτια έχουν συνθέσει για το φιλμ ο Ντάμιεν Ράις και ο Γκλεν Χάνσαρντ.
"Θα σου πω ένα μυστικό,δεν μας φυλακίζουν τα σπίτια, ούτε τα σώματα μας, ούτε καν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Είμαστε πνεύματα. Ελεύθεροι σαν τον άνεμο. Είναι ένα μυστικό που δεν το ξέρουν όλοι.''
:)

Προβολή 21/1/2017



Το ΚουΤου υποδέχεται το 2017 με καινούριο κύκλο προβολών αφιερωμένο στο animation.
Αυτό το Σάββατο στις 9:00 στο στέκι ΠΟΦΠΠ στην Ηρώων Πολυτεχνείου 58 η ταινία "Το τρίο της Μπελβίλ" του Sylvain Chomet.
Γαλλία, δεκαετία του '60. Ο Champion ο αγαπημένος εγγονός της Madame Souza είναι ένα μοναχικό και μελαγχολικό παιδί. Η γιαγιά του προσπαθεί να βρει ποια είναι τα ενδιαφέροντα του εγγονού της ώστε να πάψει να είναι θλιμμένος. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανακαλύπτει το πραγματικό του ενδιαφέρον, τα ποδήλατα. Διαπιστώνοντας την αγάπη του αυτή, του αγοράζει ένα ποδήλατο και το νεαρό αγόρι γίνεται τελικά ποδηλάτης. 
   Ύστερα από σκληρή προπόνηση χρόνων παίρνει μέρος στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. Κάποιοι ντουλαπόμορφοι κοστουμάτοι κύριοι όμως, με επικεφαλή έναν μικρόσωμο, μονίμως καπνίζοντα, με μύτη παντζάρι από το αλκοόλ, απαγάγουν τον νεαρό όταν σταματάει εξαντλημένος. Η γιαγιά του, έχοντας στο πλευρό της τον πιστό τους σκύλο Bruno, κάνει τα πάντα για να τον βρει και να τον σώσει, φτάνοντας μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την πόλη Μπελβίλ. Εκεί θα γνωρίσει το περίφημο «Τρίο», τρεις εκκεντρικές πρώην δημοφιλείς καλλιτέχνιδες του μιούζικ χολ της δεκαετίας του '30, οι οποίες αποφασίζουν να πάρουν την Madame Souza και τον Bruno υπό την προστασία τους και να τη βοηθήσουν να σώσει τον εγγονό της.

  Το Τρίο της Μπελβίλ είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους , του πρώην κομικογράφου, Sylvain Chomet, ο οποίος πέρα από το σενάριο και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε παράλληλα με το σχεδιασμό των χαρακτήρων και το animation. Η ταινία είναι σχεδόν βουβή, αφού έχει ελάχιστους διαλόγους, δίνοντας έμφαση στις κινήσεις και τις ενέργειες των χαρακτήρων, ενώ οι διάλογοι αντικαθίστανται από ηχητικά εφέ και μουσική τζαζ.
  Κύρια στοιχεία του Chomet σε αυτή τη ταινία είναι η καρικατουρίστικη υπερβολή στην απεικόνιση των χαρακτήρων, καθώς και η παλέτα με τα νατουραλιστικά παστέλ χρώματα που χρησιμοποιεί. Το σκίτσο εναρμονίζει το παραδοσιακό χειροποίητο με το ψηφιακό, δημιουργώντας έναν άψογο συνδυασμό δισδιάστατων και τρισδιάστατων γραφικών, ενώ ταυτόχρονα διαφοροποιείται από το ύφος του κλασικού αμερικανικού κινούμενου σχεδίου, παραπέμποντας στην ευρωπαϊκή κόμικ εικονογράφηση των δεκαετιών του '50 και του '60. Η ταινία σε γενικές γραμμές κατακλύζεται από σουρεαλιστικά στοιχεία και ρετρό στυλ. Όλοι οι χαρακτήρες είναι τραγικοί και παράλληλα χιουμοριστικοί και έχουν μια ιδιόμορφη αισθητική που κυμαίνεται από απόλυτα αποστεωμένες μακροσκελείς φιγούρες έως υπέρβαρα κοντά ανθρωπάκια.
  Σαφείς είναι οι επιρροές της ταινίας από το σινεμά του Ζακ Τατί, ενώ εκτός από έξοχο σχέδιο, εξαιρετική μουσική επένδυση και πολύ επιτυχημένη μετάδοση μελαγχολικών συναισθημάτων, ασκεί επιπλέον μια κοινωνικοπολιτική κριτική. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ιστορία της εκτυλίσσεται σε κάποια δυστοπική πραγματικότητα, ή σε μια μεταφορική μεν, ρεαλιστική δε απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας. Επίσης εμφανής είναι και η σατιρική διάθεση του σκηνοθέτη εναντίον τόσο της Αμερικής όσο και του συστήματος παγκοσμίως. Η ρομαντική πλευρά της πόλης του φωτός απομυθοποιείται, παραθέτοντας σε αντάλλαγμα μια πιο καθημερινή και ρεαλιστική άποψη. Με σπίτια ετοιμόρροπα, δρόμους άναρχους και χαοτικούς, δίνεται μια πιο αληθινή εικόνα της ίδιας της κοινωνίας. Η φανταστική πόλη Μπελβίλ, δεν είναι παρά μια σατιρική απεικόνιση του Μόντρεαλ και της Νέας Υόρκης, όπως περίπου ήταν στη δεκαετία του '60.


Προβολή 3/12/2016

Καλό μήνα.
Αυτό το Σάββατου κλείνουμε την θεματική μας Greek Weird Wave προβάλλοντας την ταινία Στρέλλα του Πάνου Κούτρα. Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Κούτρα εκτυλισσόμενη στο φωτεινά παρηκμασμένο αστικό τοπίο της Αθήνας, αλλά παράλληλα και στο μυθολογικό εξωτερικό τοπίο της Αρκαδίας, ξεκινάει με την αποφυλάκιση του Γιωγου, μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού, για τον φόνο που διέπραξε στο χωριό, στο οποίο γεννήθηκε. Η μοίρα του τον οδηγεί σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια, όπου γνωρίζει την Στρέλλα, νεαρή τρανσέξουαλ. Κάνουν έρωτα και δεν αργούν να ερωτευτούν. Τα θέματα του παρελθόντος όμως δεν φαίνεται να έχουν κλείσει. Μία άλλη μορφή φυλακής τον περιμένει.

Έντονο στοιχείο της ταινίας είναι ο ευφάνταστος και λοξός σχολιασμός της ελληνικότητας ως αναμέτρηση με τον αρχετυπικό μύθο και της στερεοτυπίας της εθνικής χαρακτηρολογίας, τόσο σε αναζήτηση του πατέρα όσο και με τις μορφές της φιλοξενίας τις οποίες παρουσιάζει.

Πρόκειται για ένα φιλμ, που όπως έχει λεχθεί, είναι ένα φιλμ καρδιάς και θέρμης που δεν προσποιείται καμία κανονικότητα, ενώ παράλληλα ανατρέπει μια σειρά από αρχές γύρω από το queer, ενσωματώνοντας τις μάλιστα έξυπνα και χωρίς μαχητικές επενδύσεις στην αφήγηση, κλείνοντας με μια βαθιά συνειδητοποίηση: το 2010 μια 25χρονη τρανς από την Αρκαδία, που ζει σε ένα ερείπιο στο Γκάζι, χαρίζει σε όλους έμας τους κανονικούς ένα καραόκε αυτογνωσίας: Vissi d' arte, vissi d' amore, non feci mai male ad anima viva!

Φιλμογραφία

1999, Η επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά
2004, Αληθινή Ζωή
2009, Στρέλλα
2014, Ξενία



Φωτογράφος - short movie




Διασκευασμένο από το ομώνυμο διήγημα του Δημήτρη Γκιούλου, της συλλογής διηγημάτων "Δι άρλεκιν πάροντι και άλλες καταστάσεις", Χαραμάδα, 2011.

Μια παραγωγή μελών του κινηματογραφικού τμήματος των ΠΟΦΠΠ.

Έτος παραγωγής 2010, Μάης.

Έτος κυκλοφορίας 2016, Σεπτέμβρης.


Προβολή 26/11/2016

Για αυτό το Σάββατο προβάλλουμε την ταινία Miss Violence του Αέλξανδρου Αβρανά. Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας αποσπώντας τον Αργυρό Λέοντα (βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας) καθώς και το βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για την ερμηνεία του πρωταγωνιστή Θέμη Πάνου.

Πλοκή: Την ημέρα των γενεθλιών της η 11χρονη Αγγελική πηδάει από το μπαλκόνι. Η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να εξιχνιάσουν την αυτοκτονία η αιτία της οποίας κρύβεται πίσω από επικίνδυνα οικογενειακά μυστικά. Μια θαραλλέα και σκηνοθετικά υποβλητική διαδρομή ως ταάδυτα της σύγχρονης κοινωνικώς πραγματικότητας. Η συνενοχή είναι η κυρίαρχη ιδέα της ταινίας. Ένα τολμηρό πορτραίτο της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία αντανακλά μέσα από τις δομές εξουσίας ολόκληρο το κοινωνικό παρόν.

Φιλμογραφία

2008, Without
2013, Miss Violence
2016, True Crimes


Προβολή 19/11/2016

Συνεχίζοντας την θεματική greek weird wave αυτό το Σάββατο προβάλλουμε την ταινία Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη.

Πλοκή: Ο Δημήτρης ζει με την οικογένεια του σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας. Μια ζεστή μέρα του Αυγούστου ο Δημήτρης με την βοήθεια του Γιώργου (αδεφού της συζύγου του) συζητούν, για τα επιχειρηματικά τους σχέδια. Όσο περνάει η μέρα διάφορες αφορμές μετατρέπουν την καθημερινότητα της οικογένειας σε σκηνή πολέμου. Ο ένας επιτίθεται στον άλλον για να ξεσπάσει δημιουργώντας ένα ντόμινο αντιδράσεων στο οποίο η ψυχολογική και σωματική βία που ασκείται κλιμακώνεται χωρίς τέλος.

Όλοι νομίζουν ότι είναι προστατευμένοι ανάμεσα στους τοίχους του διαμερίσματος. Αλλά αυτή η ασφάλεια είναι μόνο μια ψευδαίσθηση μέχρι που οι μάσκες πέφτουν και οι τοίχοι του σπιτιού μετατρέπονται από τείχη προστασίας σε σκοινιά ρινγκ.
Ο Γιάννης Οικονομίδης αποκαλύπτει την ιδιωτική πλευρά της ελληνικής κοινωνίας μία δεκαετία πριν αυτή ξεσπάσει τον θυμό της δημόσια μέσω της ανόδου του φασισμού. Θίγει με σκληρό και άμεσο τρόπο το θέμα του ρατσισμού, της λεκτικής βίας και του σεξισμού σε μια περίοδο που η Ελλάδα εκσυγχρονίζεται και έδειχνε ότι η ευημερούσε. Η οικονομία αναπτυσσόταν και τον επόμενο χρόνο αυτή η ευημέρια και ο εφήμερος πλουτισμός θα αποκορυφωνόταν με την διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων. Αυτή ήταν όμως μόνο μια επιφανειακή αλήθεια για την ελληνική κοινωνία των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η ελληνική οικογένεια βρισκόταν σε κρίση και φοβόταν να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το τέλος της ταινίας δεν είναι το συνηθισμένο τέλος που δίνει λύσεις στην δράση, γιατί πολύ απλά σε τέτοια θέματα δεν υπάρχει λύση. Ποιος φταίει για αυτό;

"Να φιλμάρουμε την ζωή όπως είναι."

Φιλμογραφία

1989, Επεισόδιο (μμ)
1990, Καλημέρα νύχτα (ντοκιμαντέρ)
1992, Σταδιακή βελτίωση του καιρού (μμ)
1994, Μόνο μυρίζοντας γιασεμί (ντοκιμαντέρ)
1995, Η ζωή που θα 'θελες (ντοκιμαντερ)
2003, Σπιρτόκουτο
2006, Η ψυχή στο στόμα
2010, Μαχαιροβγάλτης
2014, Το μικρό ψάρι




Προβολή 12/11/2016


Αυτό το Σάββατο με την ταινία Αστακός του Γιώργου Λάνθιμου ξεκινάει η θεματική μας ενότητα "weird Greek wave". Τι είναι αυτό το κύμα νέου νέου (sic) ελληνικού κινηματογράφου; Τι ήταν αυτό που έκανε τον δημοσιογράφο του Guardian Steve Rose να γίνει ο νονός αυτού του περίεγου κινηματογραφικού στυλ που άρχισε να διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Ποιες άλλες ταινίες και σκηνοθέτες εντάσσονται σε αυτό το κύμα και πώς συνδέονται όλοι αυτοί μεταξύ τους; Ελάτε να ανακαλύψουμε όλοι μαζί τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και σε όσα άλλα προκύψουν από την συζήτηση που θα ακολουθήσει μετά το τέλος κάθε προβολής.

Πλοκή: Ο Ντέιβιντ αποφασίζει να μείνει σε ένα ξενοδοχείο, του οποίου οι ένοικοι είναι υποχρεωμένοι μέσα σε 45 ημέρες να βρούν ερωτικό σύντροφο. Αν δεν τα καταφέρουν, μετατρέπονται σε ένα ζώο της επιλογής τους και ο Ντείβιντ επιλέγει να γίνει αστακός.
Ωστόσο δεν αντέχει την διαμονή στο ξενοδοχείο και αποδρά. Πηγαίνει στο δάσοςκαι γίνεται μέλος των Μοναχικών στους οποίους απαγορεύεται να έχει ερωτικούς συντρόφους. Όμως ο Ντέιβιντ ερωτεύεται μια γυναίκα με μυωπία και οι δύο τους προσπαθούν να μην γίνουν αντιληπτοί από τους υπόλοιπους.

Φιλμογραφία Γιώργου Λάνθιμου

2001, Ο καλύτερος μου φίλος (μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο)
2001, Uranisco Disco (μικρού μήκους)
2005, Κινέττα
2009, Κυνόδοντας
2011, Άλπεις
2015, Ο Αστακός