Από σήμερα 10/12/2017, ξεκινάει ο κύκλος προβολών με θέμα τον ισπανικό κινηματογράφο. Πρώτη ταινία το La comunidad (2000) του Álex de la Iglesia...

Η Julia, μια μεσίτρια στην Μαδρίτη, προσπαθώντας να ξεφύγει από την καθημερινότητα και την μιζέρια αποφασίζει να περάσει ένα βράδυ σε ενα εντυπωσιακό, αλλά ακριβό διαμέρισμα που κανείς δεν θέλει να αγοράσει. Τα πλάνα της θα αλλάξουν όμως όταν στο διαμέρισμα του πάνω ορόφου ανακαλύπτει το πτώμα του ενοίκου και ένα τεράστιο χρηματικό ποσό. Οι ένοικοι της πολυκατοικίας όμως ξέρουν για το ποσό και δεν είναι διατεθιμένοι να την αφήσουν να φύγει με τα χρήματα. 

Η "Πολυκατοικία", όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά, είναι μια ταινία γεμάτη σασπένς, μαύρο χιούμορ, ακόμα και τρόμο, χαρακτηριστικά στις ταινίες του Álex de la Iglesia (The Day of the Beast, Dance with the Devil, The Last Circus). Το μεγάλο του γνώρισμα είναι η grotesque αισθητική που δεν λείπει ποτέ από τις δημιουργίες του, κερδίζοντας επάξια τον χαρακτηρισμό καλτ. 

O Iglesia μέσα από τραγελαφικές καταστάσεις τρόμου, παρουσιάζει με ευφυία την απληστία του ανθρώπου και την αλλοτρίωση των ανθρώπινων αξιών. Η πολυβραβευμένη Κάρμεν Μαούρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο οδηγεί ιδανικά την ταινία και κερδίζει τους θεατές στην περιπέτεια της κρατώντας το ενδιαφέρον και την αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή.



Προβολή 3/12: Blow up


Blow up (1966)

Το Blow-up του Мichelangelo Antonioni αποτελεί την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του σκηνοθέτη. Στο υπαρξιακό αυτό μυστήριο ένας φωτογράφος μόδας, ο Thomas (David Hemmings), ζώντας μία κυνική και ανίατη ζωή, ανακαλύπτει σε μία από τις φωτογραφίες του κάτι που δε θα έπρεπε να έχει δει, και η πραγματικότητά του διαφεύγει του θεατή. Είναι μία ταινία που "δεν αφορά έναν φόνο, αλλά έναν φωτογράφο". - R.Ebert

Το Blow-up είναι η πιο πετυχημένη ταινία της καριέρας του Antonioni, και κατα τη διάρκεια της βιώνουμε μία ανακατασκευή των ταινιών μυστηρίου, όπου πτώματα εξαφανίζονται και ο ήρωάς μας δεν έχει ηρωικές αξίες. Μέσω του ιδιοφυιούς editing (ειδικά σε μία συγκεκριμμένη σκηνή εξαφάνισης) το κοινό λειτουργεί ως ο ντετέκτιβ της
ιστορίας, και προσπαθεί μαζί με τον πρωταγωνιστή να λύσει ένα φαινομενικά άλυτο μυστήριο.

Για όσους έχουν δει κάποια προηγούμενη ταινία του Antonioni ξέρουν τι να περιμένουν, αφού το Blow-up ακολουθεί τις υπάρχουσες θεματολογίες του σκηνοθέτη, ενω λειτουργεί και σαν διαφήμιση του ίδιου του Λονδίνου (όπου και γυρίστηκε), της κουλτούρας του, των νέων της εποχής, του τι θεωρούταν "cool" και της ίδιας της μόδας.

Ο αφαιρετικός τόνος της ταινίας μας αποσπά από τους χαρακτήρες και μας προτρέπει να παρακολουθούμε τόσο τις τοποθεσίες, όσο και τους ήχους (οι οποίοι καταγράφηκαν μαζί με
τις σκηνές, και όχι σε κάποιο στούντιο). Η ιστορία πολλές φορές παίρνει δευτερέυων ρόλο, όπως φυσικά ανέφερε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης:
"Η ιστορία έχει φυσικά την σημασία της, αλλά πιο σημαντικές
έιναι οι εικόνες".




Προβολή 26/11: Allonsanfan


Allonsanfan (1974) των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι 

Η ιστορία της ταινίας διαδραματίζεται στην Ιταλία του 1816, στην εποχή της εξέγερσης του Γαριβάλδη. Ο κεντρικός ήρωας, ο Φλούβιο (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι), αριστοκρατικής καταγωγής, αρχικά υποστηρίζει τους επαναστάτες έπειτα τους προδίδει θέλοντας να αλλάξει τρόπο ζωής και να ζήσει και πάλι με τις ανέσεις του. Οι υπόλοιποι επαναστάτες δεν θα του το επιτρέψουν και θα τον οδηγήσουν σε μια αποστολή στη Νότια Ιταλία. Το όνομα Αλονζανφάν προέρχεται από τις πρώτες λέξεις του εθνικού ύμνου της Γαλλίας, ''La Mareillaise''.

Η αριστουργηματική ταινία των αδελφών Taviani διεύρυνε το θέμα της επαναστατικής ουτοπίας, της αυτοθυσίας, του ευδαιμονισμού και μέσα από ιστορικοπολιτικές παραβολές ερευνούν το θέμα της στράτευσης του ατόμου και τη σχέση του με την ιστορία. Όλη η ταινία μπορεί να εκληφθεί ως μια αισθητική σύγκρουση μεταξύ ουτοπιών. «Αισθητικοποιούν» την εκάστοτε ηθική στάση και μεταφέρουν την αντιπαράθεση ακριβώς σε αυτό το πεδίο –το αισθητικό. Η αποθέωση του ανέφικτου οράματος και η επιβίωση του φορέα του επικυρώνουν την συντριβή των ατομικών ουτοπιών από τη συλλογική –και σε αυτό το σημείο η διαλεκτική των Taviani εμφανίζεται νοθευμένη από μια ποιητική προδιάθεση.

Η ταινία χωρίζεται σαφέστατα σε δύο μέρη: ένα «αντάτζιο» και ένα «αλέγκρο μα νον τρόπο». Το πρώτο ήρεμο και συγκρατημένα θλιμμένο κυριαρχείται από τα «σόλι» και τα «ντουέτα» του Φούλβιο που προσπαθεί να ενταχθεί στην οικογένειά του, ενώ στο δεύτερο, γεμάτο συγκοπτόμενους και αντιστικτικούς ρυθμούς η έμφαση δίνεται στην επαναστατική ομάδα, χωρίς ο Φούλβιο να πάψει να είναι το κεντρικό πρόσωπο. Δυο ριζικά διαφορετικές μελωδίες (του Έννιο Μορικόνε, που εδώ ξεπέρασε τον εαυτό του) κάνουν σαφέστερο αυτόν το χωρισμό: Στο πρώτο μέρος κυριαρχεί μια αφελέστατη υπεραισιόδοξη μελωδία ενώ στο δεύτερο μισό, κυριαρχεί το μουσικό θέμα που θα συνοδεύει συνεχώς τους επαναστάτες, μια μελωδία στέρεη, σοβαρή και απειλητική.

Προβολή 19/11: Bicycle Thieves

Από αυτήν την Κυριακή ξεκινάμε το αφιέρωμα στον Ιταλικό κινηματογράφο με το Bicycle Thieves του Vittorio De Sica.



Στην μεταπολεμική Ρώμη, σε μια αλάνα, ένα τσούρμο ανέργων με αγωνία περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο από το γραφείο εύρεσης εργασίας. Η τύχη χαμογελά στον Αντόνιο Ρίτσι, ο οποίος επιλέχθηκε να εργαστεί ως αφισοκολλητής. Η δουλειά όμως απαιτεί ποδήλατο και ο Ρίτσι το έχει δώσει ενέχυρο. Έτσι η οικογένεια πουλάει τα σεντόνια της προκειμένου να αποκτηθεί το ποδήλατο. Την ώρα όμως που ανεβασμένος στη σκάλα του κολλά ευτυχισμένος μια αφίσα, του κλέβουν το ποδήλατο. Τότε ξεκινά την οδύσσεια του στις φτωχογειτονιές της Ρώμης προκειμένου να εντοπίσει τον κλέφτη και να πάρει πίσω το πολύτιμο ποδήλατο του. Σύντροφος στην περιπέτεια του, ο δεκάχρονος γιος του, ο Μπρούνο.
Το τόσο απλό όσο και διαχρονικό σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Λουίτζι Μπαρτολίνι. Το "Κλέφτης Ποδηλάτων" αποτελεί έναν ορισμό του ιταλικού νεορεαλισμού και μαζί ένα από τα κορυφαία σημεία του. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος της εργατικής τάξης και οι όροι διαβίωσης μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τα στούντιο εγκαταλείπονται και οι χαρακτήρες απεικονίζονται στο καθημερινό τους περιβάλλον, πρωταγωνιστές οι απλοί άνθρωποι με ερμηνείες βγαλμένες απ'τη ζωή και όχι οι επαγγελματίες ηθοποιοί.  Ένας από αυτούς ο πρωταγωνιστής μας, Λαμπέρτο Ματζοράνι, που ήταν τότε ένας φτωχός εργάτης εργοστασίου.
Μέσα από τα συντρίμμια του πολέμου ο Ντε Σίκα σκηνοθετεί υποδειγματικά μια ταινία αριστούργημα για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Κέρδισε το Ειδικό βραβείο Οσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία επτά χρόνια πριν καθιερωθεί αυτή η κατηγορία.  Στα λόγια του  Όρσον Γουέλς «Ο Ντε Σίκα κατάφερε κάτι αδιανόητο, εξαφάνισε την κάμερα!». Μια ουμανιστική κριτική στην διαλυμένη κοινωνία της εποχής, αλλά και στον εμπορικό κινηματογράφο των μεγάλων παραγωγών. Μια ταινία που συγκίνησε πολλούς και αγαπήθηκε όσο λίγες.


Προβολή 12/11 "The cranes are flying"

Ο Μπόρις και η Βερόνικα είναι ένα νέο και ερωτευμένο ζευγάρι. Η έκρηξη του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας όμως, θα διασπάσει την ευτυχία τους. Ο Μπόρις δηλώνει εθελοντικά να καταταγεί στο στρατό και φεύγει για το μέτωπο αφήνωντας καταρακωμένη την Βερόνικα. Η τύχη του Μπόρις αγνοείται, όταν κατά την διάρκεια ενός βομβαρδισμού οι γονείς της Βερόνικα χάνουν φρικτά την ζωή τους και ο πατέρας του Μπόρις την καλεί να μείνει με την οικογένεια του. Ο ξαδερφό του Μπόρις όμως, ο Μάρκ την ερωτεύεται και προσπαθεί να την κερδίσει. Οι Γερμανοί παράλληλα συνεχίζουν νικηφόρα την πορεία τους στην καρδιά της Ρωσίας αναγκάζοντας τους μαζί με πολλές άλλες οικογένειες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να καταφύγουν ανατολικά.


Το «Όταν Περνούν οι Γερανοί» ήταν η πρώτη σοβιετική παραγωγή που έδειξε με συγκινητικό τρόπο τον αντίκτυπο του πολέμου πάνω στους απλούς πολίτες. Ο πόνος, ο χαμός των αγαπημένων προσώπων αλλά και η ελπίδα και η πίστη δημιοργούν ένα έντονα συναισθηματικό και αντιπολεμικό κλίμα. Η ταινία επικεντρώνεται στην πιο θλιβερή σελίδα της ρώσικης ιστορίας, όταν η ικανότατη γερμανική μηχανή κατατρόπωνε εύκολα τον άσχημα οργανωμένο και εξοπλισμένο ρωσικό στρατό, αντί να εξυμνεί τις ένδοξες νίκες του Κόκκινου Στρατού. Οι Σοβιετικοί θεατές πιθανότατα είχαν κουραστεί από την προπαγάνδα και αγάπησαν αυτήν τη μελέτη των πολεμικών εμπειριών τους. Έτσι ενώ στα τελευταία χρόνια του Στάλιν ο σοβιετικός κινηματογράφος είχε σχεδόν εξαφανιστεί, μετά το θάνατο του το 1953, άρχισε σιγά-σιγά να ξεπροβάλλει αναγεννημένος με χαρακτηριστικό σύμβολο αυτήν την ταινία.
Ο Καλατόζοφ παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας μαζί με τον θαυμάσιο οπερατέρ του Σεργκέι Ουρουσέφσκι και τις φωτογραφικές λήψεις του, επινοώντας ευρηματικές γωνίες λήψης και δημιουργώντας εκπληκτικά πλάνα με σκηνοθετική γεωμετρία που κόβει την ανάσα. Μια αριστουργηματική ρωσική ταινία, που είναι από τις πρώτες που αμφισβητούν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Υπέροχες, εξπρεσιονιστικές λήψεις, σπουδαία φωτογραφία, κορυφαίοι ρόλοι με την Τατιάνα Σαμοΐλοβα να ξεχωρίζει ως Βερόνικα. Σκληρή κριτική αλλά και αγάπη για την πατρίδα και φυσικά ύμνος στον πραγματικό έρωτα.

Προβολή 5/11/2017: Brat

Την Κυριακή (5/11) στις 9:30 στο στέκι μας!

Brat (1997) του Aleksei Balabanov.


Βρισκόμαστε στη μετακομμουνιστική Αγία Πετρούπολη, πρώην Λένινγκραντ. Ο νεαρός Ντανίλα επιστρέφει εδώ μετά το στρατιωτικό του κι αμέσως ο μεγάλος αδερφός του τον στρατολογεί σε μια οικογενειακή επιχείρηση συμβολαίων θανάτου. Καθώς βυθίζεται αργά στο νέο εργασιακό περιβάλλον δοκιμάζεται η προσωπική ακεραιότητα και η ηθική του.
  Ο Μπαλαμπάνοφ είναι ίσως ο πιο απρόβλεπτος, ο πλέον συνταρακτικός, ο πιο σκοτεινός, σύγχρονος ρώσος δημιουργός ταινιών. Η βία κυριαρχεί στις εικόνες του, είτε αναφέρονται στο πορτρέτο του νεαρού εκτελεστή (Αδερφός 1 & 2) είτε μιλάνε για το βρώμικο πόλεμο της Τσετσενίας (War). Αν και ο ίδιος δεν πίστευε ποτέ πως οι ταινίες είναι πολιτικές, δεν ήταν δύσκολο να διακρίνεις μια σαφή θέση ενάντια σε ένα σάπιο κατεστημένο με την εικόνα μιας χώρας σε αποσύνθεση, τόσο από την υποκρισία των μετα-Σοβιετικών κυβερνήσεων αλλά και των αστυνομικών αρχών.
  Η ατμόσφαιρα της ταινίας ταιριάζει απίστευτα με την εποχή: βρώμικα κτίρια σε αποσύνθεση και οι άνθρωποι να προσπαθούν να ανέβουν βιωτικό επίπεδο πουλώντας τα αγαθά τους. Οι νέοι έχουν στραφεί στα ναρκωτικά για να ξεφύγουν από τις άθλιες συνθήκες ζωής και κάποιοι χάνουν όλα τους τα υπάρχοντα ή παραμένουν σε βίαιες οικογένειες. Κάθε χαρακτήρας αντιπροσωπεύει αυτές τις ζοφερές όψεις της μεταβατικής Ρωσίας των 1990’s. Μια κοινωνία ηδονιστική, μηδενιστική, αμοραλιστική, χωρίς καμία νοσταλγία για το σταλινικό παρελθόν, γεμάτη βία, αλκοόλ και ναρκωτικά. Και μουσικές ροκ διαμέσου του ντόπιου σούπερ γκρουπ Nautilus Pompilius.
  Οι ταινίες του Μπαλαμπάνοφ έχουν έντονο το ροκ εν ρολ στοιχείο από τις οποίες αναδείχτηκε μια νέα γενιά ρωσικών ροκ συγκροτημάτων, των οποίων η μουσική συνόδευσε πληθωρικά αυτές τις σκληρές εικόνες. Τη σκυτάλη από τους διαλυμένους Nautilus Pompilius στις επόμενες ταινίες παίρνουν οι Bi-2, Smyslovyye Gallyutsinatsii, Okean Elzy, AuktsYon, Splin, Agata Kristi, Tantsy Minus, Krematoriy, Masha i Medvedi, La Mansh.
  Ο Μπαλαμπάνοφ πέθανε στις 18 Μαΐου 2013. Ο θανατός του ήταν απρόσμενος (54 ετών) και μυστήριος. Συνέβη μέσα σ’ ένα σανατόριο (ακολούθησε μια σειρά προβλημάτων υγείας και επιληπτικών κρίσεων) και δεν αποφεύχθηκε παρά την άμεση βοήθεια των γιατρών του ιδρύματος.

Κύκλος Προβολών: Μother Russia



Μετά το κενό των διακοπών το ΚουΤου επιστρέφει στους θεματικούς κύκλους προβολών. Στρεφόμαστε βόρεια και συγκεκριμένα στον ρωσικό κινηματογράφο, έχοντας επιλέξει 4 πλέον κλασικές και σημαντικές ταινίες, όπου κάθε μια αντιπροσωπεύει μια εποχή από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι και σήμερα. Μπορεί ο τίτλος που δώσαμε στον κύκλο να προδιαθέτει κωμικά για το περιεχόμενο των ταινίων, αλλά εμείς υποσχόμαστε τα καλύτερα για την ποιότητα και την αισθητική τους. Είδαμε ήδη τις δυο πρώτες ταινίες, το Λεβιάθαν σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ και το Στάλκερ του Αντρέι Ταρκόφσκι. Η πρώτη θεωρείται απο τις σημαντικότερες ταινίες της δεκαετίας τόσο στη Ρωσία αλλά και στην Ευρώπη, αφού κέρδισε τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών για την τεχνική της αρτιότητα αλλά πιο σημαντικά γιατί αποτελεί μια σκληρή και τολμηρή άποψη για την σύχρονη ρωσική πραγματικότητα. Για το Στάλκερ πάλι ό,τι και να πούμε θα ναι λίγο, χιλιοσυζητημένη και με φανατικούς θαυμαστές, είναι από τις κορυφαίες στιγμές της 7ης τέχνης σε όλο τον κόσμο.

Μερικά λόγια για τις ταινίες...

- Leviathan (2014) του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ


   Σε μια παραθαλάσσια πόλη του ρωσικού Βορρά, o Κόλια ζει με την γυναίκα του και τον γιο τους, εργαζόμενος ως μηχανικός αυτοκινήτων. Ο διεφθαρμένος δήμαρχος της περιοχής επιθυμεί να αποκτήσει την γη που βρίσκεται το σπίτι του Κόλια και θα επιχειρήσει να το καταφέρει με κάθε τρόπο. Προσπαθώντας να αντισταθεί στην απαλλοτρίωση της περιούσιας του, ο Κόλια θα ζητήσει την βοήθεια ενός φίλου του από τον στρατό, δικηγόρου που ζει στη Μόσχα, ο οποίος θα έρθει στην πόλη και θα μείνει στο σπίτι του αλλάζοντας τις ισορροπίες στην οικογένεια. Μαζί του θα γνωρίσουμε κι εμείς την ζωή σε αυτόν τον τόπο που δείχνει ένα μικρότερης κλίμακας πορτρέτο της σύγχρονης Ρωσίας. Ο παντοδύναμος δήμαρχος ως σύγχρονος γκάνγκστερ, η υποκρισία της εκκλησίας, η παραίτηση των απλών ανθρώπων, η αδιέξοδη ύπαρξή τους, η νάρκωση τους με το ασταμάτητο ποτό.
   Η βιβλική ιστορία του Ιώβ μεταφέρεται σαν μια απαισιόδοξη υπαρξιακή παραβολή σε μια σύγχρονη πραγματικότητα χρεοκοπημένη από ιδεολογίες, θεσμούς και αξίες. Με το Λεβιάθαν να μην είναι άλλος από το κράτος, την εξουσία του οποίου ο άνθρωπος νιώθει ως εχθρό της ατομικής ελευθερίας του. Κι όμως το φιλμ του Σβιάγκιντσεφ στο πρώτο του μέρος είναι απρόσμενα αστείο, μια κυνική σάτιρα της κατάμαυρης αυτής πραγματικότητας που σε κάνει να γελάς ακόμη κι αν αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Ομως καθώς η ώρα περνά, η πραγματικότητα δείχνει τα ματωμένα δόντια της και οι ήρωες στριμώχνονται όλο και πιο άβολα σε μια γωνία από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν.
   Η μεγαλειώδης φωτογραφία παραπέμπει σε ρωσικά αριστουργήματα, ταρκοφσκική αισθητική, η οπερατικά δραματική μουσική του Φίλιπ Γκλας και η επιβλητική ρώσικη γη με τους απαράβατους νόμους της συνθέτουν το σκηνικό ενός ταξιδιού στην κοιλιά του κήτους. Η ψυχή των ανθρώπων της Ρωσίας και η καρδιά του κτήνους που είναι το κράτος και τα κέντρα εξουσίας ανοίγεται διάπλατα μπροστά μας προσφέροντας μια σπουδαία κινηματογραφική εμπειρία γεμάτη αλήθεια και μεγαλείο, μια ταινία που επιβεβαιώνει τη θέση του Σβιάγκιντσεφ ανάμεσα στους μεγαλύτερους σκηνοθέτες των ημερών μας.


- Στάλκερ (1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι


 



   Στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Stalker, βρισκόμαστε σε μια απροσδιόριστη χώρα, όπου η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει την πρόσβαση σε μια μυστηριώδη περιοχή που αποκαλείται "Η Ζώνη". Τρεις άνδρες, ο καθένας για διαφορετικό λόγο, εισχωρούν στην Ζωνή αναζητώντας το Δωμάτιο, το οποίο θεωρείται πως μπορεί να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία. Ο "Στάλκερ" γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες και τις παγίδες αυτού του κόσμου που συνεχώς αλλάζει και προσαρμόζεται στην παρουσία των ανθρώπων. Οδηγεί έτσι τους άλλους δυο, τον Επιστήμονα που θέλει να ερευνήσει την Ζώνη και τον Συγγραφέα που αναζητά έμπνευση για το έργο του.
   Βασισμένη στο βιβλίο "Πικνίκ δίπλα στον δρόμο", των αδερφών Στρουγκάτσκι, η ταινία αινιγματική περισσότερο απο συμβολική καλεί τον θεατή να δώσει την δική του λύση και ερμηνεία. Η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι μας επιτρέπει να αντιληφθούμε στο μέγιστο βαθμό τόσο το μαγικό περιβάλλον όσο και τους χαρακτήρες που το βιώνουν ο καθένας διαφορετικά. Χωρίς γρήγορο μοντάζ και με μικρές προσεγμένες κινήσεις της κάμερας, τα μεγάλα πλάνα υπερθέτουν το φυσικό με το μεταφυσικό ως αχώριστο συνδιασμό που ορίζει την ύπαρξη. Η παρουσία του υγρού στοιχείου καθοριστική, όπως και σε άλλες ταινίες του Ταρκόφσκι. Το νερό ως κάθαρση, εξαγνίζει τους πρωταγωνιστές και πνίγει την ύλη και την ματαιοδοξία. Είναι μία μόνο από τις θρησκευτικές προεκτάσεις της ταινίας που πραγματεύονται την πίστη, την ελπίδα και τον πόνο.
   Ο μεγάλος ποιητής της 7ης τέχνης Ταρκόφσκι, δημιουργεί απο το μηδέν έναν κόσμο χωρίς εφέ και σκηνές δράσεις αλλά με περιπέτεια βασισμένη στην δύναμη της φύσης και στις επιλογές των ατόμων. Η συγκλονιστική φωτογραφία, τα τοπία που στοιχειώνουν την φαντασία, οι εναλλαγές των χρωμάτων, η προσεκτική χρήση ήχων και μουσικής συμπληρώνουν ιδανικά την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες δίνοντας ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό αποτέλεσμα. Το μόνο που μένει είναι να αφεθούμε σε αυτή την μοναδική κινηματογραφική εμπειρία.


Προβολή 4/2/2017



Ένα βράδυ σε ένα μπαρ ένας φίλος μιλάει στον σκηνοθέτη, Ari Folman, για ένα επαναλαμβανόμενο όνειρό του στο οποίο τον άντρα τον κυνηγάνε 26 άγρια σκυλιά. Το όνειρο συνδεδεμένο με την εισβολή του Ισραηλινού στρατού στο Λίβανο το 1982. Ο Folman συνειδητοποιεί ότι δεν έχει καμία ανάμνηση της θητείας του στο Λίβανο εκείνη την περίοδο όταν ήταν μόλις 19 χρονών. Έτσι ξεκινάει η προσπάθεια του να ενώσει τα κομμάτια της ιστορίας μιλώντας με παλιούς του φίλους που πολέμησαν παρέα. Παράλληλα ο Folman μιλάει και σε ένα φίλο του ψυχολόγο ο οποίος λειτουργεί ως ηθική πυξίδα στην πορεία του σκηνοθέτη να βρει τις χαμένες του αναμνήσεις και ίσως ακόμα τη λύτρωση.
Η ταινία άκρως προσωπική καθώς και πολιτική καταργεί τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και animation. Ο Folman αποτυπώνει αναμνήσεις, παραισθήσεις, παρόν και παρελθόν μέσω της δομής ενός κανονικού ντοκιμαντέρ με εικόνες ζωγραφισμένες στο χέρι επί 4 μήνες. Με περιορισμένο budget αλλά εμμονή για λεπτομέρεια και λίγους συνεργάτες δίνει με το δικό του τρόπο τα γεγονότα. Το Waltz with Bashir προσπαθεί να δώσει τη σφαγή χιλιάδων πολίτων αυτή τη φορά από την μεριά των Ισραηλινών που υπηρέτησαν. Οι Παλαιστίνιοι είναι ανώνυμοι, θύματα γεμάτα πόνο, δεν μιλάνε-μόνο κλαίνε και οδύρονται, συχνά τους βλέπουμε να γίνονται κομμάτια από τις εκρήξεις ή ως πτώματα στην άκρη του δρόμου. Επίσης όμως βλέπουμε την σύγχυση, την αγωνία, την ανθρωποποίηση των Ισραηλινών στρατιωτών αλλά και των πιο γερασμένων πλέον εαυτών τους. Οι θηριωδίες που πραγματοποιήθηκαν άλλωστε κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι και ο λόγος των καταπιεσμένων αναμνήσεων του σκηνοθέτη.
Για τα πραγματικά πλάνα στο τέλος της ταινίας ο σκηνοθέτης σχολιάζει: «Δεν ήθελα ο θεατής να βγει από τη αίθουσα και να νομίζει ότι ήταν απλά μια καλή αντιπολεμική ταινία με καλό σχέδιο και μουσική. Ήθελα να το ξεκαθαρίσω ότι η σφαγή έγινε – περισσότεροι από 3000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν κυρίως παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι.» 

Ιστορικά: Η εισβολή είχε αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του ισραηλινού πρέσβη στις Η.Π.Α Σλόμο Αργκόβ από την εξτρεμιστική παλαιστινιακή οργάνωση του Αμπού Νιντάλ, η πραγματική όμως αιτία υπήρξε η εκκαθάριση των βάσεων της Ο.Α.Π που βρίσκονταν στο έδαφος του Λιβάνου. Ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο Λίβανο στις 7 Ιουνίου 1982. Στη σύρραξη ενεπλάκησαν και δυνάμεις της Συρίας η οποία είχε αναλάβει την προστασία του Λιβάνου και η αμερικανική κυβέρνηση ενθάρρυνε και εξόπλιζε την ισραηλινή επίθεση. Μετά από σκληρότατες μάχες και μεγάλης έντασης αντίσταση, μαχόμενο εναντίον των λιβανέζικων δυνάμεων, των παλαιστίνιων προσφύγων και των συριακών ενισχύσεων, το Ισραήλ κατέλαβε το νότιο Λίβανο.

Φιλμογραφία (ως σκηνοθέτης)
Sha'anan Si (1991, short documentary, with Ori Sivan)
Saint Clara (1996, with Ori Sivan)
Made in Israel (2001)
Waltz with Bashir (2008)
The Congress (2013)
Anne Frank (TBA)